De beuk behoort, net als de eik en de tamme kastanje, tot de familie van de napjesdragers. Deze familie wordt gekenmerkt door het feit dat de vruchten in een dopje, bolster of napje zitten. De beuk geldt in onze contreien als de climaxsoort. Dit betekent dat de beuk in onze bossen de eindboomsoort vormt wanneer er natuurlijke successie kan plaatsvinden. Beuken hebben een gladde stam en een dunne bast, waardoor ze gevoelig zijn aan een plotselinge blootstelling aan zonlicht (zonnebrand). In jonge fase is het daarom aangewezen om de lagere takken niet meteen te snoeien, zodat de stam beschermd wordt tegen direct zonlicht. Op de juiste standplaats groeien ze uiteindelijk uit tot bomen die hoger worden dan 20 meter en kunnen ze een leeftijd van meer dan 300 jaar bereiken. Het vormt de ideale boom voor parktuinen en grote tuinen in de woonparkzone. Bij de samenaankoop worden enkel groene beuken aangeboden.

De zomereik is samen met de ruwe berk dé streekeigen boomsoort voor onze gemeente. Ze vormen in onze contreien de typische zure eiken-berkenbossen. Indien de heide niet beheerd zou worden, zou ze stelselmatig uitgroeien tot een bos van dit type. Zomereiken worden gekenmerkt door het gelobde blad met een korte steel. De zomereik heeft dan ook een zittend blad en een gesteelde vrucht. Het neefje, de wintereik, heeft een gesteeld blad en een zittende vrucht. De zomereik is een lichtminnende soort en verdraagt niet goed schaduw. Hun gekende vruchten, eikels, vormen voor tal van dieren de belangrijkste voedselbron in de winterperiode. Zomereiken zijn echte hotspots aan biodiversiteit: meer dan 1.000 diersoorten vinden hier hun gading. Zomereiken kunnen op de juiste standplaats enorm oud worden. Zo is de bekende Cassenboom, met maar liefst 200 jaar oud, nog een jonkie.

De zomerlinde of grootbladige linde is een typische loofboomsoort van onze streek. Net als de beuk en de zomereik kunnen ze uitgroeien tot bomen die hoger dan 20 meter worden. De bladeren zijn hartvormig. Vroeger werd de Germaanse godin Freya vereerd via de linde. Ze zouden bescherming, rust en troost bieden, meteen de reden waarom lindebomen steeds aan kapelletjes staan. In het verleden werd er onder de linde rechtgesproken en vormden de dorpslinden het centrale middelpunt van het dorp waar boden speciale aangelegenheden of wetten aankondigden. De zomerlinde is een lichtboomsoort die goed warmte verdraagt. Het blad is gemakkelijk verteerbaar en vormt hierdoor snel een goede bladgrond. De bloesem van de zomerlinde verspreidt een aangename geur en is erg in trek bij bijen en hommels.

De fladderiep of steeliep is een grote boomsoort uit de olmenfamilie die vroeger veelvuldig voorkwam in onze contreien aan beekvalleien. De fladderiep is geschikt voor parktuinen en erven. Kenmerkend voor de fladderiep is de al op jonge leeftijd afbladderende schors. De bladeren hebben een glanzend groene kleur en zijn aan de onderzijde iets behaard. Typisch aan de bladeren is de asymmetrische vorm. Voordat het blad aan de boom verschijnt, bloeien de niet zo opvallende bloemen. Pas na deze bloei komen de bladeren aan de boom. In de herfst zullen de bladeren goudgeel kleuren wat een mooi herfsttafereel geeft. De stamvoet van volwassen bomen heeft duidelijke wortelaanlopen. De fladderiep is bestand tegen hoge waterstanden en verhardingen en heeft een snel verteerbaar blad, wat hen ook geschikt maakt als straatboom.

De zoete kers of boskriek is de stamvader van onze fruitboom, de kers en de kriek. Deze bomen uit de rozenfamilie die in onze loofbossen voorkomen, zijn uitstekende bijenbomen en vallen vanaf midden april en begin mei op door hun mooie witte bloesems. Op de perfecte standplaats, zoals in het Zoniënwoud, worden deze bomen woudreuzen. Maar op armere gronden blijven ze meer bescheiden in grootte. De smaak van de wilde, bitterzoete vruchten is onvoorspelbaar, maar erg in trek bij vogels. De kans dat je dus zelf een rijpe kers kan proeven, is hierdoor erg klein. De wetenschappelijke benaming is dan ook ‘pruim of kers van de vogels’, wat verwarrend kan zijn met de andere boomsoort, de vogelkers.

De haagbeuk is net als de overige boomsoorten een typische boom van onze contreien. Hij behoort net als de hazelaar en de els tot de berkenfamilie. De haagbeuk is lokaal gekend onder meerdere dialecten als hesselteer, helsenteer of heern. Op basis van de laatste oude benaming is de stad Herentals aan haar naam gekomen. Deze boom prijkt daar dan ook op het wapenschild. De haagbeuk heeft een klein, dubbelgezaagd blad dat snel vergaat en zo snel bladgrond vormt. De zaden lijken net miniatuurhazelnootjes en zijn in trek bij tal van bosbewonende vogels en zoogdieren. Het is een sterke boom die bij droogte het blad snel afwerpt, maar in het vroege voorjaar als één van de eerste boomsoorten terug in blad komt.

Inheemse of gewone vogelkers is een kleine tot middelgrote boomsoort uit de rozenfamilie. De gewone vogelkers komt van nature voor op vochthoudende zand- en leemgrond langs bosranden en langs waterlopen. Hij bloeit vanaf eind april met veel trossen van sterk geurende witte bloemen die door insecten bestoven worden. De kleine steenvruchten (die lijken op bessen) zijn rijp in het najaar - oneetbaar voor de mens maar erg gegeerd door vogels. Ook typisch voor de vogelkers is de aanwezigheid van verschillende soorten lieveheersbeestjes op de stam en tussen de bladeren. De vogelkers is een waardevolle boom waarvan het blad snel composteert.

De veldesdoorn of Spaanse aak is een kleine boomsoort met een karakteristiek blad. Het blad is veel kleiner dan dat van andere esdoorns en bestaat uit drie of vijf slippen. In de herfst heeft de veldesdoorn een goudgele herfstkleur. De vrucht van de veldesdoorn is een vleugelnootje. De Spaanse aak is geschikt voor zowel zonnige als schaduwrijke plaatsen en is door zijn beperkte hoogte en trage groei de ideale boom voor kleinere tuinen.