Een portret van fotografe Karin Borghouts

Fotografe Karin Borghouts (66) woont al veertig jaar in Kalmthout en zag haar werk als kunstfotografe, die ook vaak voor musea en architecten werkt, eind vorig jaar bekroond met een Kalmthoutse Cultuurprijs in de categorie Bijzondere Prestatie. “De plek waar ik het liefste fotografeer, zijn de Koninklijke Serres van Laken, maar ik geniet ook enorm van het maken van een foto van een rommelige zolder of in een chaotische werkkamer”, vertelt Karin Borghouts.

“Officiële opdrachten en fotoboeken kwamen vaak voort uit mijn persoonlijke interesses en mijn vragen om ergens te mogen fotograferen. Een mooi voorbeeld daarvan is het KMSKA, het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen. Ik vroeg of ik er eens mocht komen fotograferen tussen twee grote tentoonstellingen in. Alles wat dan achterblijft in zo’n museumruimte zag ik als een stilleven. Toen ze bij het KMSKA mijn foto’s zagen, stelden ze de vraag of ik ook de renovatie van het museum in beeld wilde brengen. Uiteindelijk heeft die operatie 11 jaar geduurd, van 2011 tot 2022.”

“Veel mensen zien graag emoties in foto’s, maar ik hou er net van om plaatsen of gebouwen te fotograferen als registratie, zonder mensen. Ik ben graag buiten en onderweg. Zo maakte ik ook een hele r eeks foto’s van doodlopende straten in Parijs, die staan gebundeld in het boek ‘Paris Impasse’. Ik zie mezelf als een kunstfotografe die ook vaak en graag in opdracht werkt van overheden, architecten, musea of erfgoedorganisaties. In Gent bouwden ze de Leopoldskazerne om tot een nieuw provinciehuis. Daar heb ik echt mooie beelden van kunnen maken. Net als van het Justitiepaleis in Brussel, waar ik lange tijd heb moeten lobbyen om het interieur te mogen fotograferen op statief. Over de plek waar ik het liefste werk, moet ik niet lang nadenken: de Koninklijke Serres van Laken. Al sedert 2010 maak ik daar foto’s in verschillende seizoenen, waar ook een mooi fotoboek over is verschenen. Daar kom ik echt heel graag.”

“In de bijna vijfentwintig jaar dat ik intensief met fotografie bezig ben, heb ik het materiaal enorm zien evolueren. Zoals ik vertelde, begon ik met een grote, technische camera, waarvan ik de foto’s liet ontwikkelen door een labo. Rond 2000 kwam de digitale fotografie op en de camera’s zijn door de jaren heen alleen maar beter geworden. Ook het bewerken en afwerken van de foto’s gebeurt volledig digitaal, met hulp van het programma Lightroom, wat natuurlijk een knipoog is naar de donkere kamer van vroeger. Ooit las ik dat een zelfstandige fotograaf maar 12,5% van zijn of haar tijd bezig is met het nemen van foto’s. Ook ik besteed veel tijd aan alles wat erbij komt kijken. In werk intussen vier jaar samen met Wouter Bollaerts, een jonge fotograaf uit Essen. Ondanks mijn ervaring heb ik al veel geleerd van hem over nieuwe technieken.”