Leven met kanker… Ook in Kalmthout een realiteit: het verhaal van Finn
Leven met en na kanker. Voor zo'n 365.000 Vlamingen is dit vandaag de realiteit. We willen hen tonen dat ze er niet alleen voor staan. Op de Dag tegen Kanker, op donderdag 15 oktober, doen we dat extra hard. Ook in Kalmthout worden heel wat mensen met de ziekte geconfronteerd. Op de Dag tegen Kanker deelt Tisha Jacobs, mama van Finn, haar verhaal.
Tisha: “Finn is drie jaar. Hij werd geboren op 25 juli 2023. Hij is het geluk in mijn leven. Hij is dapper, enthousiast, energiek, speels en lief. Onze omgeving omschrijft hem als ‘een ongeleid projectiel’, ‘een wervelwind’, ‘een hartenbreker’.”
“Ik neem jullie graag mee in ons verhaal en hoe we erachter kwamen dat hij kanker had.”
Hoofdpijn die niet enkel hoofdpijn is
“Eind 2025 viel ik met de fiets terwijl Finn achterop zat. Hij was niet gekwetst maar klaagde over hoofdpijn. Die werd steeds heviger, ook ’s nachts. Finn was vaak ontroostbaar door de pijn. De huisarts en kinderarts dachten aan migraine.”
“Toen ik een tijd later merkte dat het linkeroog van Finn even scheel stond, maar na enkele seconden was dat weer voorbij. De dag nadien leek het erger te worden. De huisarts vond het verontrustend en ik moest meteen met Finn naar de kinderarts. We reden naar het ziekenhuis voor wat ik dacht dat een routinecontrole zou zijn. Na een neurologisch onderzoek en een CT-scan riep de dokter ons bij haar: ‘Mama en papa van Finn, ik heb zeer slecht nieuws. Er zit een grote massa in zijn hoofd die daar niet hoort te zitten. Ik denk aan een hersentumor.’."
“Finn heeft een zeldzame, maar zeer agressieve hersentumor die vooral voorkomt bij kinderen onder de drie jaar. Finn onderging ondertussen drie hersenoperaties, waarvan de eerste elf uur duurde. Tijdens die operatie haalde ze een massa uit zijn hoofd zo groot als een pompelmoes. Tijdens de tweede operatie een massa zo groot als een druif. Tijdens de derde operatie een massa zo groot als mijn wijsvinger.”
“De chirurgen konden 98 procent van de tumor verwijderen en ik was opgelucht. 'Dan zit er nog maar twee procent' hoorde ik mezelf luidop zeggen 'dan zal de verdere behandeling wel meevallen.' Helaas. Het verdict was hard: chemo én acht weken bestralingen. Niet in Antwerpen, maar wel in Leuven omdat de oncoloog van mening was dat de overlevingskansen voor Finn daar beter waren.”
Operaties en chemobehandelingen
“Ondertussen werd Finn nog drie keer geopereerd. Tijdens elke operatie werd er een katheter geplaatst: een poortkatheter (dat is een klein reservoir met een dun slangetje dat volledig onder de huid wordt ingeplant en uitmondt in een grote ader), een ommaya-reservoir (dit is een klein, koepelvormig medisch hulpmiddel dat onder de hoofdhuid wordt geplaatst en via een dun slangetje is verbonden met een hersenventrikel) en een Hickmankatheter (dat is een soepel, hol slangetje van siliconen dat dient als centrale toegang tot een grote ader voor langdurige medische behandelingen).”
“In april 2026 zijn we gestart met chemo. Ondertussen kreeg Finn 21 dagen chemo. Sommige dagen kreeg hij één dosis toegediend. Andere dagen kreeg hij er vier of vijf. Na de eerste chemotherapie verloor hij zijn haar. Ondertussen verloor hij ook zijn wenkbrauwen en wimpers.”
“Het behandelplan was duidelijk: vier dagen chemo en dan tien dagen naar huis. Sinds maart 2026 zijn we amper thuis geweest. Tijdens onze dagen thuis werd Finn steeds ziek: overgeven, diarree, hoge koorts. Waardoor we steeds met spoed werden opgenomen. Onze teller staat nu op 11 opnames en 8 spoedopnames en die spoedopnames zijn moordend. Omdat ze onverwacht komen, omdat je je daarop niet kan voorbereiden. Nu krijgt hij ondertussen intensieve chemo in combinatie met stamceltransplantaties én zitten we al 20 dagen in quarantaine.”
Veerkracht ondanks isolement
“We mogen geen bezoek ontvangen op de kamer. Enkel van achter glas. Wanneer dokters en verplegers onze kamer willen betreden, moeten ze een blauwe short aantrekken, handschoenen en een mondmasker. Ikzelf mag de kamer enkel in en uit om eten op te warmen. Ik mag geen contact hebben met andere ouders en kinderen, om de kans op besmettingen te voorkomen. Handen moeten honderden keren per dag ontsmet en gewassen worden. Net zoals het toilet en de badkamer.”
“Iedereen staat ervan versteld hoe veerkrachtig Finn is. Amper twee dagen na de eerste hersenoperatie fietste hij door de gangen van het ziekenhuis, alsof er niets aan de hand was. Ook al hebben die operaties een zware impact op hem achtergelaten. Sinds de eerste operatie is hij bang van water, van pleisters en van clowns. Hij durft niet meer alleen te gaan slapen én wil alleen maar dichtbij of op mama slapen. Zijn karakter veranderde ook: hij maakte plots volledige zinnen, kon langer dan 5 seconden geconcentreerd spelen en had ineens interesse in kleuren, tekenen en schilderen.”
“Finn begint nu ook steeds beter te beseffen wat er gaat gebeuren. Hij kent woorden, termen, handelingen die hij als driejarige nooit zou hoeven kennen.”
Zware impact op eigen leven
“Heel het traject heeft ook een zware impact op mij. Ik voel machteloos. Naast mama werd ik plots ook zorgouder. Ik werd zomaar, zonder diploma, verpleegkundige, taxichauffeur, chef-kok, administratief medewerkster, cheerleader, bewaker... Ik supporter en moedig aan, ik vier elke overwinning groot of klein. Ik kijk toe op de regels, corrigeer en stuur bij waar nodig. Ook thuis. Onze handen worden 1000 keer per dag gewassen en ontsmet. Etenswaren mogen na 24 uur niet meer gebruikt worden. Eten en drinken doen we vanaf nu in snel tempo, want na vijftien minuten mag een maaltijd niet meer opgegeten worden.”
“Sinds 20 maart 2026 zit er standaard een koffer in onze auto met reservekledij, toiletgerief en dergelijke. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Totdat iemand me zei dat dit 'nooit als normaal mag aanvoelen'.”
“Door heel deze situatie heb ik mogen ervaren hoe geliefd ik ben. Ik heb zoveel mensen mogen leren kennen en er zijn vriendschappen ontstaan voor het leven. Maar vooral: ik heb mezelf leren kennen. Ik heb gemerkt dat mijn energie niet eindeloos is, dat ik vaker 'neen' zeg tegen vrienden, uitstapjes... omdat ik het anders gewoon niet volhoud. Ik kies vaker voor mezelf én dat is een overwinning op zich. En ik ben trots op Finn. Samen blijven we zoeken naar kleine lichtpuntjes.”